Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

ΤΗΣ ΧΑΡΑΥΓΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΗς ΕΝΤΥΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΑΛΜΥΡΑ ΕΡΧΩΤΑΝΕ ΠΑΝΤΑ 
ΕΒΓΑΖΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΛΛΟΥΣΑ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗ ΜΑΤΩΣΟΥΝΕ
ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ ΜΕΣΑ ΤΗς ΚΡΥΜΕΝΑ ΕΙΧΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ
ΚΙ ΑΥΤΑ ΠΕΤΟΥΣΑΝΕ ΕΝΑ ΕΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟς ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕ ΚΑΝΕΝΑ
ΤΙ ΘΛΙΨΗ ΚΡΥΒΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ
ΤΙ ΣΥΝΝΕΦΙΑ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ 
ΑΔΕΙΑΣΕ Η ΒΑΛΙΤΣΑ ΜΟΥ 
ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ ΕΓΙΝΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΠΙΛΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΕΤΩ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΩΝΤΕ ΟΧΗΜΑΤΑ ΟΙ ΑΠΟΔΡΑΣΕΙΣ ΜΟΥ 
ΜΗΤΕ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ
ΜΟΝΟ ΧΡΩΜΑΤΑ ΝΑ ΧΑΊΔΕΨΩ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ  ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ 
ΝΑ ΡΙΞΩ ΣΤΗΝ ΠΛΗΓΗ ΜΟΥ ΑΛΑΤΙ 
ΠΙΝΕΛΑ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΑΛΕΤΑ
ΕΛΑ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ 
ΕΛΑ 
ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΖΩ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥΑ
ΕΛΑ 
ΚΑΙ Ο ΠΑΦΛΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΧΕΙ ΣΤΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ 
ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΜΙΑ ΣΙΩΠΗΛΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΤΑΡΙΑΣΜΕΝΗ 
ΤΙ ΖΩΗ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗς ΛΕΩ
ΘΑ ΣΕ ΒΑΛΩ ΣΕ ΚΑΜΒΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΚΟΡΝΙΖΩΣΩ
ΣΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΘΑ ΣΕ ΕΚΘΕΣΩ
ΜΗΝ ΠΟΤΕ ΕΡΘΩ ΚΟΝΤΑ
ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΣΤΑ ΒΑΘΕΙΑ
ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΠΑΩ ΚΑΙ ΠΕΣΩ

 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου